ผมกับเค้ารู้จักกันผ่านทาง MSN นานพอสมควร
ก่อนหน้านั้นเค้านัดผมไปเจอบ้าง แต่ผมไม่ได้ไป
จนกระทั่งเค้าไปทำงานที่ KL
ระหว่างนั้นก็มีทักทายกันทาง MSN บ้าง แต่ไม่บ่อยนัก
จนกระทั่งเค้ากลับมาจาก KL แล้วก็มานัดผมอีก
ผมรู้สึกเกรงใจ เลยตกปากรับคำที่จะไปเจอ

วันนั้นเป็นวันที่ 3 ตุลา
เค้าชวนผมไปดูหนังที่พารากอน
เราได้หอแต๋วแตก 2 ที่ดูจะลงตัวสุด
เค้ามาช้านิดหน่อย กับเสื้อผ้าที่ดูเรียบๆง่ายๆ ไม่เยอะแต่ลงตัว
เสื้อ Lacost ลายทางสีเขียวกับน้ำหอมกลิ่นนั้นติดจมูกติดตาผมไปอีกหลายวัน เค้าเป็นคนเสน่ห์แรง ผิวพรรรณดี เดินไปไหนมีแต่คนมอง แว้บแรกที่เจอกันสิ่งที่ผมคิดในใจก็คือกำแพงอันเดิมๆ ที่เคยสูงตระหง่านอยู่ในใจผมเสมอมาว่าจะไปเอาอะไรมากกับคนหน้าตาดี เพราะคนหน้าตาดีมักเลือกได้เสมอ และเกิดมาผมเองก็ไม่เคยคิดจะมีแฟนหน้าตาดีๆกับเค้าซักคนหรอก...ดูแล้วมันไม่เหมาะกับตัวเอง

แต่ ผมกลับรู้สึกดีทุกครั้งที่ได้เจอหน้าเค้า
หลังจากที่เราเจอกันอีกวันเราไปเดินสวนจตุจักรกันจนเมื่อย
ตอนจะกลับลงรถไฟฟ้าใต้ดินด้วยกัน ผมตีตั๋วไปสุขุมวิทเรียบร้อย แต่เค้าก็ชวนผมไปนั่งเล่นที่ห้องเค้า ซึ่งผมก็ไม่ได้ปฏิเสธ
ด้วยความเหนื่อยล้าจากการเดิน JJ ผมเลยขอเค้าเอนหลังบนเตียงซักพักกะว่างีบเสร็จแล้วค่อยกลับบ้าน
เค้าตากผ้ายังไม่เสร็จจนผมเผลอหลับไป
รู้ตัวอีกทีเค้าก็นอนอยู่ข้าง ๆ ผมแล้ว
ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีโอบกอดเค้าจากทางด้านหลัง
เค้าก็ยังนอนนิ่ง ผมชักลังเล ว่ารบกวนเค้าหรือเปล่า
ผมตื่นเต้นแล้วหัวใจก็เต้นแรงมาก
กอดเค้าอยู่อย่างนั้นพักใหญ่ๆ
ความรู้สึกตอนนั้นบอกไม่ถูก
เพราะผมไม่ค่อยได้กอดกับใคร
ใช่สิ มันเป็นความรู้สึกที่วิเศษสุดๆ
ซักพักเค้ากอดผมตอบ มันเป็นอ้อมกอดที่ผมคงจดจำไปอีกนานแสนนาน มันอบอุ่นและแนบแน่นเหมือนคนที่รู้จักกันมานาน

หลังจากผ่าน moment นั้นต่อมาอีกหลายวัน ผมพยายามทบทวนอะไรที่มันเกิดขึ้นเร็วๆระหว่างผมกับเค้า...หลายคนอาจจะมองว่าทำไมง่ายจัง เพิ่งรู้จักกันทำไมถึงเนื้อถึงตัวกันแล้ว ก็ไม่รู้สิ อารมณ์พาไปมั๊ง...แต่พอตั้งสติได้แล้วทบทวนอะไรหลายๆอย่างก็พบว่า เฮ้ย เออคนนี้แหละ คนที่กอดเราแบบนี้แหละเราสัมผัสได้

หลังจากวันนั้นมาเราก็คุยกันเรื่องแฟนและเรื่องความรัก
ทัศนคติบางอย่างของเราตรงกัน แต่บางอย่างก็แตกต่างกันมาก
เค้าจะเป็นคนที่มีโลกส่วนตัวสูง เหงา แต่ไม่กล้ารักใคร
ชอบที่จะเปิดตัวออกไปทำความรู้จักคนมากหน้าหลายตาจากหลายๆทาง และที่สำคัญคือหวงความโสด นั่นคือรักที่จะโสดตลอดเวลา... พูดง่ายๆก็สไตล์คาสโนว่านั่นแหละ

ส่วนผมโลกส่วนตัวสูงเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยชอบทำความรู้จักกับคน กลัวคนแปลกหน้า แล้วก็บ้าบอตามหาความรักหรือรักแท้ตลอดเวลา รอวันที่จะเจอรักจริงๆจากใครซักคน พูดง่ายๆคือถ้ามีแล้วไม่ดี ก็ไม่มีดีกว่า ไอ้การทำความรู้จักคนไปเรื่อยๆเราก็เคยผ่านมา แต่ชีวิตตรงนั้นไม่มีอะไร บางครั้งยังต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเซกส์กับคนมากหน้าหลายตาอีกต่างหาก ซึ่งเราไม่ชอบ คำตอบที่ได้มันก็คือเหงาเหมอืนเดิม ไม่ต่างอะไรกับการอยู่คนเดียวหรือไม่มีใคร

ผมถอยออกมาคิดได้อย่างนี้แล้วก็ค่อยๆปรับความรู้สึกของตัวเองกับเค้าให้ลงตัวมากขึ้น...ทุกวันนี้ก็จะเจอเค้าวันอังคารหนึ่งวันเป็นหลัก นั่นคือหนึ่งวันดีๆที่ผมจะได้เจอและดูแลเทคแคร์เค้าในบางโอกาส แล้วก็ได้ดูเค้าเล่นแบดมินตัน ยิ้มบ้างหัวเราะบ้างเวลาตีพลาด ส่วนวันอื่นถ้าจะนัดเจอกันก็ให้เค้าเป็นฝ่ายนัดดีกว่า เพราะผม respect เรื่องความเป็นส่วนตัวของเค้า อย่างน้อยเค้าก็คิวเยอะกว่าผม ผมเองจะนัดเมื่อไหร่ก็ได้ เค้านัดก็รีบไปเจออะไรทำนองนั้น

ตอนนี้มีแต่ความรู้สึกดีๆและเป็นห่วงเค้าตลอดเวลา
เออ ลืมเล่าเรื่องที่เค้าadmitเข้ารพ. ซึ่ง moment นั้นก็เป็นอีกอันที่ทำให้ผมอยากอยู่ดูแลเค้าตลอดไป ตอนนี้ถามว่าอยากได้อะไรจากเค้ามั๊ยก็ไม่อยาก ต้องการจะให้เค้ามาเป็นแฟนหรือเปล่า หรือต้องรักเราคนเดียวมั๊ย ก็นะ อย่างที่รู้ๆกันว่าเค้าเด็กเยอะแยะมากมาย ณ ความรู้สึกตอนนี้ที่เป็นอยู่ก็นับว่าดีมากแล้ว ขออย่างเดียวแค่เวลาที่เค้ารู้สึกเหงาหรือไม่มีใครให้เค้าไว้ใจผม คิดถึงผม แล้วโทรหาผม ผมจะไปหาไปอยู่กับเค้า

อย่าว่าแต่ไปอยู่ด้วยเลย...